1 listopada 1950 r. to data wybrana przez bł. Luigi Novarese, aby dać życie Wspólnocie “Cichych Pracowników Krzyża”, ponieważ w tym dniu został ogłoszony dogmat o Wniebowzięciu, do którego wydarzenia tak bardzo się przygotowywał. Cele tego dzieła dotyczą kapłanów i świeckich, zarówno zdrowych, jak i chorych, którzy poprzez praktykę rad ewangelicznych poświęcają się całkowicie Niepokalanej dla kontynuacji dzieła waloryzacji cierpienia.

Ks. Novarese, widząc, że chorzy w naturalny sposób potrzebują wsparcia w ich apostolacie, aby zdobywać innych braci i siostry dotkniętych cierpieniem, ponieważ podstawą apostolatu jest “zdobywanie chorych za pomocą chorych”, dał życie “Braciom i Siostrom Chorych”, zdrowym ludziom, którzy muszą być “longa manus” chorych, muszą stać się rękami, nogami dla chorych i pomagać im w prowadzeniu dzieła, poznawania innych i integracji ze społeczeństwem.

To właśnie u stóp Niepokalanego Poczęcia, w Grocie w Lourdes, bł. Novarese został zainspirowany przez Najświętszą Dziewicę, aby dać życie tej drugiej gałęzi dzieła. Było to 15 sierpnia 1952 roku.

Ks. Novarese każdą inicjatywę przedkładał do zatwierdzenia przez swoich przełożonych. Nigdy nie robił niczego bez uprzedniego przedłożenia wszystkiego, z posłuszeństwa, swoim przełożonym i otrzymania ich zgody.

Bardzo często korzystał też z porad swojego kierownika duchowego, Jego Ekscelencji Alfonso Carinci.

Jego Ekscelencja Monsignore Pasquale Venezia, był też jego powiernikiem, a ponieważ sam Monsignor Venezia (w 1957 r. był biskupem Ariano Irpino) zaprosił ks. Novarese do objęcia sanktuarium w Valleluogo (koło Ariano Irpino), chciał i zdecydował, że siedziba dzieła powinna być w Ariano Irpino, stąd konieczność kanonicznego erygowania go w tej diecezji w 1957 r. i ustanowienia jego siedziby.

Następnie poprosił i uzyskał 6 listopada 1960 r. prawne uznanie Stowarzyszenia dekretem Prezydenta Republiki Włoskiej (nr 1531), właśnie po to, aby Stowarzyszenie mogło działać w skali krajowej i społecznej, również pod aprobatą państwa, bez którego nie mogłoby działać.

Stolica Apostolska wyraziła swoją aprobatę briefem apostolskim “Valde Probandae” 24.11.1960 r. Było to konieczne, aby Stowarzyszenie mogło wejść do Kościoła i wiernych za zgodą Ojca Świętego. Ta aprobata została udzielona Stowarzyszeniu za pośrednictwem biskupa Pasquale Venezia, biskupa Ariano Irpino, od którego diecezji, jak wspomniano powyżej, Stowarzyszenie obecnie należało kanonicznie i tam miało swoją siedzibę.

Stosunki bł. Novarese ze Świętą Kongregacją, która później stała się Świętą Kongregacją Duchowieństwa, były zawsze doskonałe, zarówno z jej prefektami: Ciriaci, Wright, Oddi, jak i z sekretarzami: wówczas Jego Ekscelencją bp. Pazzini.

[Źródło: Profil biograficzny bł. Luigi Novarese opracowany przez siostrę Elvirę Myriam Psorulla].