• Myśli Bł. Luigiego Novarese

    • Bóg, który dał nam wszystko przez ręce Maryi, niczego nie chce udzielić poza tym kanałem, świętym kanałem, kanałem pochodzącym wprost od Boga. Ona jest prostą drogą dla wszystkich, drogą krótką i wolną od pułapek.

Dekret o Heroiczności Cnót

Tusculana
Beatificationis et canonizationis
Servi Dei ALOISII NOVARESE
Sacerdotis diocesani
Fundatoris Piae Unionis Silentium Operariorum a Cruce
(1914-1984)

DEKRET O HEROICZNOŚCI CNÓT

„Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, Ten, który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, byśmy sami mogli pocieszać tych, co są w jakiejkolwiek udręce, pociechą, której doznajemy od Boga”. 2 Kor 1,3-4

Sługa Boży Luigi Novarese odkrył w tych słowach objawienie wielkiej prawdy: osoba cierpiąca, a w sposób szczególny chora, na mocy daru Ducha Pocieszyciela powołana jest do bycia „apostołem” i pocieszycielem swoich braci, którzy cierpią.

Sługa Boży urodził się 29 lipca 1914 roku w Casale Monferrato, blisko Aleksandrii. Jako ostatni z dziewięciorga dzieci już od młodych lat doświadczał cierpienia – szczególnie gruźlicy stawu biodrowego, która mimo ponawianych kuracji i pobytów w szpitalach, groziła utratą życia; ale po intensywnej i długiej modlitwie do Matki Bożej Wspomożycielki, nieoczekiwanie ozdrowiał, mimo iż prawa noga została częściowo uszkodzona. Wychowany w tej szkole cierpienia, w pierwszym momencie pomyślał o zostaniu lekarzem, ale po nagłej śmierci matki, odkrył jasno znaki powołania kapłańskiego. Jako alumn rzymskiego Almo Collegio Capranica oraz Pontificia Università Gregoriana został wyświęcony na kapłana 17 grudnia 1938 roku. Następnie obronił licencjat z teologii, dyplom z prawa kanonicznego oraz dyplom adwokata Roty, a także został powołany do służby w Stolicy Apostolskiej w Sekretariacie Stanu. W tych latach Sługa Boży, aby skonkretyzować swoją uprzywilejowaną służbę wobec chorych i cierpiących, zainicjował założenie swego Dzieła od powołania „Maryjnej Ligi Kapłanów”, skierowanej do kapłanów chorych i będących w potrzebie, której światło ujrzał w maju 1943 roku.

17 maja 1947 roku, wraz z Siostrą Elvirą Myriam Psorullą, założył „Ochotników Cierpienia”: swoją charyzmatyczną intuicję, która miała wspierać dojrzewanie nowego duchowego i duszpasterskiego rozumienia chorych, powołanych do bycia nie tylko przedmiotem opieki i miłości, ale podmiotem w dziele ewangelizacji.

1 listopada 1950 roku Sługa Boży założył „Cichych Pracowników Krzyża”, uformowanych z chorych i zdrowych, kapłanów i świeckich, którzy podążając drogą konsekracji – poświęcenia się Jezusowi przez ręce Maryi, powinni żyć pełnią i świadczyć o charyzmacie Dzieła, którym jest dowartościowanie cierpienia i apostolat chorych.

Potem założył Braci i Siostry Chorych – osoby zdrowe, które służą chorym w ich potrzebach praktycznych oraz apostolacie.

W końcu, pragnąc zaangażować świeckich oraz Pasterzy w swoją wizję duchowości, dał życie stowarzyszeniu: „Fratelli Effettivi dei Silenziosi Operai della Croce” [nazwa polska: „Bracia Efektywni Cichych Pracowników Krzyża”] oraz „Vescovi Aggregati” [jest to stowarzyszenie biskupów związanych z Cichymi Pracownikami Krzyża – formacja ta nie istnieje jeszcze na gruncie polskim].

W ten sposób dopełnił się upragniony plan Założyciela: dowartościować „chorego przez chorego przy współpracy brata zdrowego”.

Niezliczone były inicjatywy Sługi Bożego podejmowane w celu działania i rozwoju apostolatu chorych w Kościele i w społeczeństwie: ćwiczenia duchowe, transmisje radiowe, wydawanie czasopisma, organizowanie pielgrzymek, różnych sympozjów ukazujących temat duszpasterstwa chorych w świetle Krzyża Chrystusa, tworzenie miejsc pracy i centrów rehabilitacji dla niepełnosprawnych, misji wśród trędowatych, stałe zainteresowanie opieką duchową w szpitalach i miejscach opieki.

Drogą doskonałości podjętą przez Sługę Bożego jest droga „ciszy wewnętrznej”, która dokonuje się w przestrzeni serca („namiot wewnętrzny”) dla Miłości Trójcy oraz w celu służenia bliźnim. Droga realizowania doskonałości tej miłości została przez niego wyznaczona w świetle stopni ciszy wewnętrznej: jest to droga z Maryją w celu realizacji pełnej przemiany w Chrystusa. Cisza grzechu śmiertelnego oraz powszedniego, równowaga zmysłów oraz wzrastająca łączność z Maryją w odczuwaniu tego samego, co Chrystus: w pokorze, ubóstwie i posłuszeństwie, w oddaniu się do dyspozycji Ducha Świętego, w cichej ofierze własnego cierpienia przeżywanego z Chrystusem i w adoracji Woli Bożej, nawet jeśli sprzeciwia się ona ludzkiemu rozumowaniu.

Sługa Boży dał heroiczne świadectwo tej drogi ciszy wewnętrznej – żyjąc w pełnej komunii z Maryją, nieustannie potwierdzał ją w praktykowaniu rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz w nieustannym ćwiczeniu się w cnotach teologalnych i kardynalnych.

Po życiu skoncentrowanym na misterium Krzyża, 20 lipca 1984 roku prał. Luigi Novarese odszedł do Pana w Rocca Priora koło Rzymu. Towarzyszyła mu już wtedy sława świętości, która coraz bardziej się powiększała. Od 1989 roku do 2003 roku została przedstawiona do zbadania przy Kurii Biskupiej w diecezji Frascati. Ocena kurii została potwierdzona przez Kongregację do Spraw Świętych dekretem z 26 listopada 2004 roku. Zostało wtedy sporządzone Positio, następnie przedyskutowane według obowiązującej procedury, tak by wykazać, że Sługa Boży wypełnił cnoty w stopniu heroicznym. Po wydaniu pozytywnej opinii, 19 grudnia 2008 roku zebrał się Kongres Konsultorów Teologicznych. Ojcowie Kardynałowie oraz Biskupi, podczas sesji z 8 lutego 2010 roku, po wysłuchaniu relacji przewodniczącego procesu, Jego Ekscelencji Franco Croci, potwierdzili, że Sługa Boży wypełnił cnoty teologalne i kardynalne w stopniu heroicznym.

Datum Romae, die 27 mensis Martii A. D. 2010.

+ ANGELUS AMATO, S.D.B.
Archiep. tit. Silensis
Praefectus

+ MICHAEL DI RUBERTO
Archiep. tit. Biccarensis
a Secretis