• Myśli Bł. Luigiego Novarese

    • Bóg, który dał nam wszystko przez ręce Maryi, niczego nie chce udzielić poza tym kanałem, świętym kanałem, kanałem pochodzącym wprost od Boga. Ona jest prostą drogą dla wszystkich, drogą krótką i wolną od pułapek.

Cisi Pracownicy Krzyża – kim jesteśmy?

Stowarzyszenie Cichych Pracowników Krzyża jest ruchem założonym przez ks. Prałata Luigiego Novarese i siostrę Elwirę Miriam Psorullę. Za datę jego powstania przyjmuje się 1 listopada 1950 roku. Członkami Stowarzyszenia są duchowni i świeccy, którzy całkowicie poświecili się Bogu oraz pragną świadczyć o swej pełnej i głębokiej komunii z Chrystusem udzielając wsparcia osobom cierpiącym. 18 lutego 1960 roku Kościół po raz pierwszy potwierdził istnienie Stowarzyszenia w Diecezji Ariano Irpino, określając je jako Pobożne Stowarzyszenie. Następnie, 24 listopada 1960 roku, papież Jan XXIII w swoim Breve Apostolskim Valde probandae nadał mu tytuł Primario.

Od momentu swojego powstania Stowarzyszenie przyczyniało się do uświadamiania powołania i ważnej roli osób chorych w Kościele i w świecie, wezwanych do wypełniania zadania ewangelizowania własnym życiem. „Choroba i cierpienie stanowią część misterium człowieka na ziemi. Z pewnością słuszną jest walka z chorobą, ponieważ zdrowie jest darem Bożym. Jednakże wówczas, gdy cierpienie puka do naszych drzwi, potrzeba też umiejętności rozpoznawania planów Bożych. „«Kluczem» do odczytania takiej lektury jest Krzyż Chrystusa” (Jan Paweł II, Homilia z 11 lutego 2000, Jubileusz Chorych).
Cisi Pracownicy Krzyża założeni przez ks. prałata Luigi Novarese i siostrę Elwirę Miriam Psorullę są międzynarodowym, prywatnym stowarzyszeniem wiernych uznanym przez Papieską Radę d.s. Świeckich.

Stowarzyszenie skupia duchownych i świeckich w jedną rzeczywistość charyzmatyczną i prawną w pełnej jedności z Kościołem Katolickim, ma swoją siedzibę przy Sanktuarium „Salus Infirmorum” (Uzdrowienie Chorych) w miejscowości Ariano Irpino we Włoszech.
Cisi Pracownicy Krzyża zamierzają naśladować Chrystusa „powołanego i posłanego” przez Ojca (por. Hbr 10,5-10), by pełnić Jego wolę niesienia światu życia i zbawienia. Jako odpowiedź na konsekrację chrzcielną, żyją w całkowitym darze z siebie, poświęcając się Chrystusowi przez ręce Maryi i praktykując rady ewangeliczne.

W rozległym i różnorodnym świecie cierpienia Cisi Pracownicy Krzyża urzeczywistniają w sobie samych i dzielą z każdym człowiekiem drogę wzrostu i dojrzewania w wierze, aby w paschalnym świetle wszyscy poczuli się wezwani do zrozumienia i głoszenia sensu własnego cierpienia oraz radości zbawienia.
Cisi Pracownicy Krzyża służą człowiekowi poprzez osobistą i bezpośrednią działalność wyrażającą się w konkretnych gestach. Wykorzystują wszystkie środki do prowadzenia apostolatu odpowiadające zróżnicowanym uwarunkowaniom społeczno – kulturowych i środowiskowym oraz podejmują wszystkie działania uznane za pożyteczne, stosowne lub niezbędne do zrealizowania celów ujętych w Statucie. Ponadto troszczą się o powstawanie i rozwój stowarzyszeń na prawie diecezjalnym, o nazwie Centrum Ochotników Cierpienia. Skupiają one tych, którzy pragną żyć duchowością Cichych Pracowników Krzyża i faktycznie z nimi współdziałać, dokładając wszelkich starań w realizację ich wysiłków apostolskich.

W sposób szczególny działalność Cichych Pracowników Krzyża polega na organizowaniu I animowaniu rekolekcji, dni skupienia i duchowości, kursów formacyjnych, pielgrzymek, sympozjów oraz na działalności kulturalno – rekreacyjnej I wydawniczej, a także na tworzeniu I realizacji programów formacyjnych I ewangelizacyjnych w ramach duszpasterstwa osób cierpiących, na towarzyszeniu i opiece nad chorymi, starszymi wiekiem lub będącymi w jakiejkolwiek potrzebie kapłanami, na promowaniu i troszczeniu się o chorych i niepełnosprawnych a także w ramach opieki socjalno – zdrowotnej i opiekuńczo – rehabilitacyjnej.
Stowarzyszenie dzieli się na dwie gałęzie: męską i żeńską. Cisi Pracownicy Krzyża żyją w dwóch różnych formach:
praktykując formę życia wspólnego w zatwierdzonym przez Radę wspólnotach, którymi kierują Odpowiedzialni wyznaczeni przez tę Radę;
żyjąc samotnie lub we własnej rodzinie.

Do Stowarzyszenia mogą przynależeć mężczyźni i kobiety, kapłani i świeccy, osoby zdrowe lub chore. Kapłani wypełniają są posługę na rzecz Stowarzyszenia, stosując się do umów zawartych pomiędzy biskupami a Stowarzyszeniem. Wszyscy żyją według tych samych praw i obowiązków przewidzianych w Statucie, uwzględniając różnice i cechy charakterystyczne danego stanu, wybranej formy życia i gałęzi, do której się przynależy.

Cisi Pracownicy Krzyża podążają za Chrystusem drogą wyznaczoną przez całą Jego egzystencję, w pokorze i posłuszeństwie Ojcu (por. Flp 2,5-11), praktykując tą samą bezgraniczną miłość ku braciom, u boku Najświętszej Maryi Panny, od Betlejem przez Kalwarię aż do śmierci krzyżowej i chwalebnego zmartwychwstania.
Cisi Pracownicy Krzyża praktykują rady ewangeliczne, przyjęte w formie corocznie odnawianych przyrzeczeń.

Formacja do stowarzyszenia Cichych Pracowników Krzyża trwa 3 lata. Pierwszy rok to tzw. czas rozeznania ( potocznie zwany postulatem), następnie dwa lata czasu próby (potocznie nazywany nowicjatem), po których następuje przyjęcie danej osoby do Stowarzyszenia.