Zmarła współzałożycielka Cichych Pracowników Krzyża

Choć jest to dla nas smutne wydarzenie, trwamy przed Bogiem z wielkim dziękczynieniem za to, co dokonało się poprzez jej życie i pracę. Od samego początku, wraz z księdzem prałatem Luigim Novarese kroczyli trudną drogą zakładania sieci wspólnot poświęconych chorym i niepełnosprawnym. Temat dowartościowania cierpienia i osoby cierpiącej nie był tematem łatwym, zwłaszcza w tamtejszych czasach. Dzięki nim i łasce Boga, z którą współpracowali, istniejemy i mamy w nich wzory do naśladowania.

Urodziła się 1 listopada 1910 roku w Haifie, która wówczas należała do Jordanii, dzisiaj zaś należy do Izraela. Jej ojciec, Giovanni Psorulla, był Grekiem, a matka, Maria z domu Dagasso, Włoszką. To środowisko, w jakim wzrastała s. Elvira, umożliwiło jej nie tylko poznanie kilku języków (angielski, francuski, włoski, grecki, arabski), jak i kultur. W młodzieńczych latach zaprzyjaźniona była, wraz z siostrą Teresą i bratem Konstantym, z mieszkańcami dworu królewskiego Jordanii. Podczas II wojny światowej przebywała w Grecji i we Włoszech. W 1943 roku poznała ks. Luigiego Novarese, który wspierał swoją posługą kapłańską parafię pw. Świętych Patronów Włoch na Trastever. Pracował on wtedy równocześnie w Sekretariacie Stanu. Poznali się podczas duszpasterskich wizyt u chorego wujka s. Elviry. Wtedy to ks. Novarese opowiadał jej o swoich pomysłach apostolskich, które miały służyć chorym i niepełnosprawnym.

Ona podzielała te pragnienia służby na rzecz osób chorych. W lutym 1947 roku postanowiła więc na stałe osiedlić się w Rzymie, a w kilka miesięcy później, 17 maja, w rocznicę cudownego uzdrowienia L. Novarese oficjalnie rozpoczęła stałą współpracę z prałatem, dając początek apostolatowi Centrum Ochotników Cierpienia. Coraz bardziej w jej sercu rodzi się potrzeba całkowitego powierzenia się Bogu. 1 listopada 1950 roku, w dniu ogłoszenia dogmatu o wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, rozpoczyna się istnienie wspólnoty życia konsekrowanego Cichych Pracowników Krzyża, do której zaczynają się dołączać pierwsi członkowie istniejących już grup apostolatu. Są wśród nich także osoby niepełnosprawne.

S. Elvira Miriam Psorulla nie tylko towarzyszyła założycielowi tych dzieł, ale przejęła odpowiedzialność za prowadzenie gałęzi żeńskiej. 15 sierpnia 1952 roku, podczas pierwszej pielgrzymki chorych kapłanów do Lourdes, zorganizowanej przez założoną w 1943 roku Maryjną Ligę Kapłanów, zawiązuje się grupa braci i sióstr chorych, którzy będą wspierać apostolat cierpiących. W tym roku odbywają się też pierwsze rekolekcje dla chorych i niepełnosprawnych w sanktuarium Oropa, które dadzą początek jednej z głównych inicjatyw powstałych w ramach formowania nowych apostołów CVS. S. Elvira wspierała w każdym przedsięwzięciu ks. prałata – apostolat rozwijał się już nie tylko we Włoszech, ale dzięki jej znajomości języków wyszedł poza granice Włoch.

Dzięki między innymi jej zaangażowaniu powstają pierwsze wspólnoty Cichych Pracowników Krzyża, w których oprócz rekolekcji prowadzone będą warsztaty i szkoły przysposobienia zawodowego dla niepełnosprawnych, domy opieki nad chorymi kapłanami, domy formacyjne. Aktywnie uczestniczy w rozszerzaniu apostolatu, pomagając wydawać czasopismo L’Ancora (Kotwica). Bierze udział, razem z księdzem prałatem, w misjach, także w przytułku dla trędowatych. Udaje się w podróże do Ameryki, by tam zasiewać apostolat. Aktywnie uczestniczy też w organizacji międzynarodowych kongresów. Jest blisko księdza Novarese także w ostatnich chwilach jego życia, kiedy umiera 20 lipca 1984 roku w Rocca Priora. W pierwszych latach po jego śmierci przejmuje ster w kontynuowaniu charyzmatu, przyczynia się do otwarcia procesu beatyfikacyjnego ks. L. Novarese, wspiera pragnienie sł. Bożego, by dzieło mogło być obecne w Polsce. Od 1994 roku jest honorową obywatelką miasta Głogowa i wielokrotnie już odwiedziła naszą ojczyznę.

Ks. Janusz Malski SOdC